Την Παρασκευή 16-4-2010 ψηφίστηκε «χωρίς να ανοίξει μύτη» το φορολογικό νομοσχέδιο, στο οποίο συμπεριλήφθηκε αυτούσια η τροπολογία που προβλέπει συγκεκριμένα την αναστολή της καταβολής της ειδικής παροχής του άρθρου 36 του Ν. 3731/2008 για δύο χρόνια και αναδρομικά από 1-1-10.

Η αναδρομική ισχύς της τροπολογίας αναφέρεται ξεκάθαρα και στην από 16-4-2010 ανακοίνωση της ΠΟΣΥΠ, που εκδόθηκε την ημέρα ψήφισης του Νομοσχεδίου, όταν στην τελευταία παράγραφο αναφέρει ότι «παρά τις προσπάθειες, η τροπολογία πέρασε όπως ήταν» (σε ποιες άραγε προσπάθειες της αναφέρεται η ΠΟΣΥΠ;). Ωστόσο η ίδια ανακοίνωση αναφέρεται παρακάτω εκτενώς στις προφορικές δεσμεύσεις του Υφυπουργού Οικονομικών, ότι δηλαδή δεν θα ζητηθούν πίσω αναδρομικά τα ποσά που καταβλήθηκαν από 1-1-10 και ότι θα καταβληθούν οι υπόλοιπες δόσεις του 2010 (εννοείται με τη μείωση 12% που προβλέπεται για όλα τα επιδόματα).

Πρώτη φορά ακούμε συνδικαλιστές να μένουν ικανοποιημένοι και να επαναπαύονται στις δάφνες τους ύστερα από προφορικές δεσμεύσεις που μοιράζονται αφειδώς και χωρίς καμία συνέπεια από κυβερνητικά στελέχη, την ίδια ακριβώς στιγμή που αυτές διαψεύδονται κατηγορηματικώς μέσα στη Βουλή. Θυμάστε ότι η τροπολογία «πέρασε όπως ήταν»; Δεν έχουμε αποκτήσει ακόμη μνήμη ψαριού!

Την ίδια στιγμή με ανακοίνωσή του στις 19-4-10 το Δ.Σ. του συλλόγου αναγγέλλει την – έτσι κι αλλιώς δεδομένη – συμμετοχή μας στην Πανελλαδική απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 22.4.10 και τίποτε περισσότερο ενώ λίγες μέρες πριν στην έκτακτη συνεδρίασή του ο πρόεδρος είχε δηλώσει ότι στην περίπτωση που ψηφιστεί τελικά η τροπολογία θα συγκαλούσε άμεσα νέο Δ.Σ για να ληφθούν αποφάσεις για περαιτέρω κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Κάποιοι φαίνεται πως έχουν τελικά μνήμη ψαριού!

Αυτός ο σύλλογος έχει δείξει στο παρελθόν ότι έχει τη δυνατότητα να προβεί σε πιο μαχητικές μορφές πάλης, τις οποίες και προτείνουμε: έκτακτη γενική συνέλευση, αποχή από καθήκοντα, αποκλεισμό υπηρεσιών.

Μπροστά στον κυκεώνα των τραγικών αλλαγών και της κοινωνικής αποδιάρθρωσης που προελαύνουν ως συνέπεια των επαπειλούμενων μέτρων που κραδαίνει πάνω από τα κεφάλια μας το ΔΝΤ με τις ευλογίες της ΕΕ και της πλειοψηφίας του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα, τη στιγμή που ακόμα και στη μικροκλίμακα της Περιφέρειας δεχόμαστε ένα επί πλέον πλήγμα στο εισόδημά μας, μας παίρνει να παραμένουμε απαθείς και μοιρολάτρες και να τυρβάζουμε περί άλλων, ελαφρώς συνδικαλιζόμενοι και συνθηματολογώντας γενικόλογα αντί να κατεβαίνουμε σύσσωμοι σε κινητοποιήσεις διεκδικώντας τα αυτονόητα;

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ